ماده 1 نظام صنفی : قواعد و مقرراتی است که امور مربوط به سازمان وظایف حدود و حقوق افراد و واحدهای صنفی را طبق این قانون معین می کند.

ماده 2 فرد صنفی : شخص حقیقی یا حقوقی که در یکی از فعالیتهای صنفی اعم از تولید ، تبدیل ، خرید و فروش، توزیع و انجام خدمات بدنی یا فکری سرمایه گذاری نموده و به عنوان پیشه ور و صاحب حرفه و مشاغل آزاد خواه شخصا یا با مباشرت دیگران محل کسبی دایر و یا وسیله کسب فراهم کند و تمام یا قسمتی از کالا و یا محصول و یا خدمات را مستقیما به مصرف کننده عرضه نماید فرد صنفی شناخته می شود.

تبصره 1 صنوفی که دارای قانون خاص هستند از شمول این قانون مستثنی می باشند . (اصطلاح شده در مورخ 31/2/68 مجلس شورای اسلامی)

تبصره 2 دارندگان کارت اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران در صورتی که مبادرت به ایجاد و احد صنفی طبق تعریف این قانون می نمایند فعالیتهای واحدهای صنفی مذکور از لحاظ امور صنفی تابع مقررات این قانون خواهد بود.

تبصره 3 کارگاهها و موسسات تولیدی و واحدهای اقتصادی که وضع آنها با ضوابط و مقررات اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران انطباق ندارد ولو این که محصولات و تولیدات خود را مستقیما هم به مصرف کننده عرضه ننمایند تابع مقررات این قانون خواهند بود.

ماده 3 واحد صنفی: واحدهای اقتصادی و یا خدماتی که فعالیت آنها در محل ثابت یا وسیله سیار باشد و توسط فرد یا افراد صنفی به اخذ پروانه کسب و یا پروانه اشتغال دایر شده یا بشود واحد صنفی شناخته می شوند.

تبصره منظور از وسیله سیار تاکسی بار، کمپرسی، بارکشهای شهری و جراثقال می باشد.

ماده 4 آن گروه از اشخاص صنفی اعم از اشخاص حقیقی و حقوقی و مشارکتهای مدنی که طبیعت فعالیت آنان از یک نوع باشد تشکیل یک صنف را می دهند.

تبصره انواع صنف به چهار گروه ذیل تقسیم می گردد:

1ـ صنوف تولیدی : آن دسته از صنوفی که فعالیت و خلاقیتهای آنها منجر به تغییر فیزیکی و یا شیمیایی مواد گشته و منحصرا تولیدات خود را مستقیم یا غیرمستقیم در اختیار مصرف کننده قرار می دهند صنف تولیدی نامیده می شود.

2ـ صنوف خدماتی فنی: آن دسته از صنوفی که فعالیت آنها منجر به رفع عیب و نقص یا مرمت و نگهداری کالا می گردد یا اشتغال به آن مستلزم داشتن صلاحیت فنی لازم می باشد صنف خدمات فنی نامیده می شود.

3ـ صنوف توزیعی: آن دسته از صنوفی که صرفا نسبت به عرضه کالا از محل واردات یا تولیدات داخلی اقدام می نمایند بدون آن که در تولید کالا یا تغییر دادن کیفیت آن نقش داشته باشند صنف توزیعی نامیده می شود.

4ـ صنوف خدماتی: آن دسته از صنوفی که فعالیتهای خود قسمتی از نیازهای جامعه را تامین نموده و این فعالیت در زمینه تبدیل موادبه فرآورده و یا خدمات فنی نباشد، صنف خدماتی نامیده می شود.

ماده 5 پروانه کسب : اجازه ای است که طبق مقررات این قانون به منظور شروع و ادامه کسب و کار و حرفه به فرد یا افراد صنفی برای محل مشخص و یا وسیله کسب مشخص داده می شود.

ماده 6 پروانه اشتغال: گواهی نامه مهارت انجام کار فنی است که توسط مراجع ذیصلاح صادر می گردد.

ماده 7 حدود صنفی : حداقل فاصله ای است بین دو محل کسب مشابه فرد یا افراد صنفی، با توجه به نوع فعالیت کسبی هریک از آنها.

ماده 8 اتحادیه منطقه ای صنفی: در هر منطقه شهرداری افراد یک صنف با یکدیگر تشریک مساعی و معاضدت نموده برای حفظ حقوق و حیثیت و شئون شغلی خود تشکیل یک اتحادیه منطقه ای صنفی را می دهند.

تبصره در شهرهایی که شهرداری به مناطق تقسیم شده است افراد هریک از صنوف تشکیل یک اتحادیه صنفی می دهند.

ماده 9 اتحادیه های مرکزی صنفی: درشهرهایی که اتحادیه های منطقه ای صنفی وجود دارد به منظور ایجاد هماهنگی بین اتحادیه های مذکور یک اتحادیه مرکزی مرکب از نمایندگان اتحادیه های منطقه ای صنفی تشکیل خواهد شد.

ماده 10 مجمع امور صنفی: تشکیل می شود از نمایندگان منتخب اتحادیه های مرکزی صنفی یا اتحادیه های صنفی.

ماده 11 : از تاریخ 13/12/68 ماده 11 (شورای مرکزی اصناف) حذف می گردد.

ماده 12 کمیسیون نظارت : مجمعی است که طبق مقررات این قانون بر سازمانهای صنفی نظارت دارد.

ماده 13 هیات عالی نظارت: مجمعی است که به منظور تعیین خط مشی ارشاد هماهنگی و نظارت بر کلیه سازمانهای صنفی کشور تشکیل می گردد و بالاترین مرجع نظارت بر امور اصناف کشور می باشد.

تبصره :سازمانهای صنفی عبارتند از اتحادیه های صنفی و مجامع امور صنفی.